อันดับที่ 8  หมีแพนด้า

อันดับที่ 7  ช้างแคระบอร์เนียว

อันดับที่ 6  เฟอร์เรตตีนดำ

อันดับที่ 5  วาฬไรท์แปซิฟิกเหนือ

อันดับที่ 4  เสือโคร่งสุมาตรา

อันดับที่ 3  กอริลลาครอสริเวอร์

อันดับที่ 2  โลมาวากิตา

อันดับที่ 1  แรดชวา

โอยยยย
ช่างแม่งเหอะ….ช่างเรื่องสัตว์ป่าเหอะ เอาสัตว์ที่ใกล้ตัวดีกว่า

ที่ติดอันดับใกล้ตัวที่สุดน่าจะเป็น
“มนุษย์ผู้ชาย”ตะหาก!!!!

คุณผู้ชายทั้งหลาย
คุณควรจะ”ภูมิใจ”ในความเป็นชายนะคะเพราะอ้างอิงจาก

Journalหลายฉบับกล่าวว่า

・

・

・

“ผู้ชาย…แต่ก่อนมีปริมาณพอๆกับผู้หญิงคือ 50 – 50
จะจีบสาวใดต้องแย่งชิงกับผู้ชายอีก49ชีวิต”

・

・

・

“ปัจจุบัน”

45 – 55 คือ ผู้ชาย 45 คนกับผู้หญิง 55 คน

กลายเป็นหญิงต้องตบตีแย่งชิง…ให้ได้มาซึ่ง“ชาย”

เห็นตามหน้าหนังสือพิมพ์ไม่เว้นแต่ละวัน
เด็กม.ต้นตบกับเด็กม.ปลาย

เพื่อแย่งชิงสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า“ผู้ชาย”

….ถึงขนาดตบแย่งผู้ชายอิเด็กน้อยเอ๊ยยยยย!!!
นมเพิ่งแตกเมนส์เพิ่งมาพวกเมิงก็ตบแย่งผู้ชายกันซะแร้ว
・

・

พัฒนาเขยิบเป็นไปตามความรู้ทั้งวัยวุฒิและคุณวุฒิ

ผู้หญิงวัย 20-30 เป็นต้น
มีการใช้คุณไสย ว่านมหาเสน่ห์ เหี้ยห่าไรไม่รู้

รู้แค่ว่า….
“กูจะเอา และกูต้องได้” ใช้เงิน-ทองเท่าไหร่ไม่สน

กูสนแต่ “กะปู๋”

….. เวรและกรรมของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า“มนุษย์”
…… เออ   ช่างแม่งพวกมึงเหอะ!!!
・

・

・

“อนาคต”

40 – 60 คือ ผู้ชาย 40 คนกับผู้หญิง 60 คน

・

・

・

・

นี่ยังไม่นับรวม40 เปอร์เซ็นต์ที่ว่า…..
เป็นเกย์ไป 20 ส่วน…..

อีก 10 ส่วน….เป็น”เหยื่อ”ของเกย์ที่กล่าวมา

….ยังไม่นับ เป็นพระ เป็นเก้งกวาง เป็นขันที
・

・

โอ้วววววว….แล้วจะเหลืออะไรให้ฉ้านรับประทานหล่ะค๊ะ(ฮา)

แล้วจะไปฟีเจอร์ริ่งกะใคร?หื้มมมมมมม????
・

・

・

สรุป…. “ผู้ชายคือของที่มีจำกัดในโลก”

Origin : Words don’t come easy to me by TOMMY JAMES

Author : inochi

・

・

Loves…don’t come easy to me

Passed by rapidly without sign, no clue

Loves don’t come easy

・

Words…don’t come easy to me

Please don’t come close to me…right here, right now

Words don’t come easy

・

・

Sitting on seashore….alone

Sitting by??? what i can do more

In my heart keep crying and calling your name.

Let me heal your heart up…and…you can feel my love that’s true…cos’

・

Loves…don’t come easy to me

I can not find the way to make you see…my feelin’

Loves don’t come easy to me.

・

・

・

Or this is the test of God,

Or i should go back where i’ve came from??

If you’ve got my message, i’ve sent you

that I…that I…told I love you,,,,,baby

Please reply me if you feel that too….cos’

・

Loves…don’t come easy to me

Passed by rapidly without sign, no clue

Loves don’t come easy

・

・

Loves don’t come easy…….Loves don’t come easy

Ps. This song is my first song in my
life, written through my experience.

ทั้งเพื่อน และ มากกว่าเพื่อนแต่เพื่อนซะมากกว่า(ฮา)

บอกก่อนว่า เรามองพวกเค้าในมุมมองของเราเท่านั้น!!

・

・

・

ผู้ชาย….แม่งงงก็สันดานผู้ชาย อยู่วันยังค่ำ

ไม่มีทางเปลี่ยนสปีชี่ส์ไปได้

・

・

・

ว่ากันว่า “ผู้ชายก็เหมือนหมา”

เลี้ยงให้เป็น เมื่อไหร่ควรให้ข้าวก็ให้

เลี้ยงให้รักเจ้าของ

เล่นกับมันบ้าง

พอเราเล่นกับมันบ่อยๆ มันจะเริ่ดๆเชิดๆ

พอเราห่างๆมัน เดี๋ยวมันก็วิ่งกลับมาหาเราเอง!

…หนึ่งอย่าง!!
ระวังมันกัดเอาโดยไม่รู้ตัว

…อีกอย่าง!! มันเชื่องยากส์ (ฮา)

・

・

・

・

ผู้ชายเหรอ?? พอมัน(ขอใช้สรรพนามนี้)

“รัก”มันก็รักนะ
รักหัวปักหัวปำเชียวแหละ

แต่พอมันจะ”ทิ้ง”นี่สิห์

เหี้ยห่า อะไรมันก็ไม่เอา

เซ็กส์…ยังไม่ต้องการ เกิดอาการ”ไม่อยาก”ขึ้นมาซะงั้น

คุณผู้หญิงสังเกตได้เลยว่า….

นี่คือ….สัญญาณแรก

สัญญาณที่2….ชวนไปไหน  แม่งงงงง ไม่ไป

ชวนดูหนัง แดกข้าว ไปเที่ยวกับเพื่อน

อ้าง….ยันนนนนน

กลับบ้านไปหาแม่บ้างหล่ะ!

งานเยอะสัดบ้างหล่ะ!

เยดดดเป็ด…ตะก่อนตอนที่มรึงยุ่งคุณมรึงก็ยังมาเจอกรูได้

・

・

・

・

ช่างแม่งงงง ฮะพี่น้อง!!!

ณ บัดนาว พูดได้คำเดียวว่า

・

・

・

・

“เรื่องของเมิงงงงงงงง ”

・

・

・

・

ไอ้รักหน่ะ มันก็รักอยู่แต่ทำไงได้วะ??

ในเมื่อมันหมดแล้ว ตีฉิ่งฝ่ายเดียว
ยังง้ายยยยังไง

….มันก็ไม่ดัง…

ฟีเจอร์ริ่งกะผู้ชายส่วนตัวให้ดู

แม่งงง….ยังไม่สน!!

เปิดวีดีโอโป๊ให้ดู

แม่งงง….ยังไม่ได้ใคร่มี!!

・

・

・

・

อ้อ…ที่สำคัญ

เวลาที่มันจะเลิกอ่ะนะ มันจะพูดประโยคเด็ดว่า…

…. “เธอไม่ผิดหรอก เราตะหากที่ผิด”

…………………..แต่………………………..

“เพราะเธอเป็นอย่างนี้ไง เราถึงเลิก”

………………..แสรดดดด…………………

・

・

・

คุณผู้หญิงที่ไม่สามารถ”ตัด”ผู้ชายเฮงซวยของคุณได้

ให้คิดซะว่า….“มันไม่ใช่ของกรู มันไม่ใช่ของกรู”

หรือ “มันเกิดได้   มันก็ต้องดับได้”

・

・

・

・

・

คิดซะว่า…..“เราไม่คู่ควรกับมัน”

ให้มันรู้ซะว่า “ข้าว”ยังไงมันก็คือ “ข้าว”

ขาดแล้วจะรู้สึก

・

・

・

・

・

สามารถกลับไปอ่าน “สันดานผู้ชาย1”ของเราได้ที่
URL ด้านล่าง

http://inochi26.wordpress.com/2009/11/16/%e0%b8%aa%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%94%e0%b8%b2%e0%b8%99%e2%80%a6%e0%b8%9c%e0%b8%b9%e0%b9%89%e0%b8%8a%e0%b8%b2%e0%b8%a2/

ไม่หรอก!!! ตัวเราตะหากที่ทำให้มันซับซ้อน

คิดมาก คิดเยอะ คิดหลายตลบ

ทำไม???? เพราะ…..สิ่งที่เราเจอในแต่ละวันมันซับซ้อนไง

เราต้องปรับตัว….ซับซ้อนไปตามมัน….เท่านั้น!

อย่าเยอะ!!!

ใช้ชีวิตไปตามครรลองในสิ่งที่มันควรจะเป็น

หลายคนพูดว่า “พรหมลิขิต มักจะนำพาเรา”

ตัวเราเองนั่นแหละที่จะพาพรหมลิขิตไปในทางไหน

ให้พรหมลิขิต…ลิขิตเราสัก20%

ที่เหลือ…………ให้ตัวเรานำพาไป

・

・

・

ไม่มีใครจะมีอิทธิพล “เหนือ” ตัวเองหรอก

・

・

・

เชื่อ…ในสิ่งที่เห็น

เป็น…ในสิ่งที่ควร

รับรู้…ในสิ่งที่รู้สึก

ไม่รู้…ก็ถาม

อยากบอก…ก็บอก รู้สึกอย่างไรก็บอกอย่างนั้น ไม่ปั้นแต่ง

โกหก…ก็บอกว่าโกหก และขอโทษซะ

・

・

・

・

ใช้ชีวิตในแบบที่ไม่ซับซ้อน

เพราะสิ่งรอบข้างซับซ้อน วุ่นวายเหลือเกิน

จะคิดไปทำไมให้เยอะ

ถ้า…….อย่างนู้น

ถ้า…….อย่างนี้

มัวแต่ “ถ้า” อยู่นั่น จะรู้มั๊ยว่าเป็น ยังไง

ไม่ลอง….ก็ไม่รู้

ไม่ดู……..ก็ไม่เห็น

ไม่ทำ……ก็ไม่เป็น

ไม่เริ่ม…..ก็ไม่รู้ว่าจะจบยังไง?

・

・

・

“ความกลัว” มักจะไม่เข้าใครออกใคร

ถามตัวเองว่า กลัวแล้วได้อะไร?

ทุกคน ไม่ว่าใคร…รักตัวเองทั้งนั้นแหละ ยอมรับซะเหอะ

กระแดะแร๊ะ ถ้าจะบอกว่า “มันจะเป็นเหมือนเดิม”

แน่น๊อนนนนนน!!!!!

มันจะเหมือนเดิม  หากคิดในแบบเดิม

มันจะซับซ้อนเหมือนเดิม  หากทำให้มันซับซ้อน

มันจะไม่ซับซ้อน  หากทำและแสดงออกในสิ่งที่ตัวเองเป็น

มันจะไม่ซับซ้อน  หากไม่ทำตัวให้คนอื่นคิดต่อ

・

・

・

สมัยเรียนปี1  “อยาก”จะปรับตัวเข้าหาคนที่เรารัก

พอเริ่มทำงาน  “ต้องการ”ให้มีคนมาเข้าใจเรา

จวบจนอายุ30 “เข้าใจ”ว่าคนเรามันเปลี่ยนกันไม่ได้ง่ายๆ

….ยอมรับซะเถอะ ในตัวตนของแต่ละคน อย่าพยายามเปลี่ยน

(หลายคนค้านในสิ่งที่เราเขียนรอดูเอาเองว่าเมื่อเลยอายุ30จะคิดเช่นไร)

ที่ที่มีมนุษย์รวมตัวกันมากที่สุดคือ……….โลก

“โลก”เป็นเหมือนสวนสัตว์ดีๆนี่เอง

・

・

・

・

・

หลายประเภท หลายสี หลายกลิ่น หลายเผ่าพันธุ์

แก่งแย่งชิงดี กัดกัน เหมือน…..สัตว์

ต้องการสืบพันธุ์ เหมือน……….สัตว์

รัก โลภ โกรธ หลง เหมือน……สัตว์

เกิด แก่ เจ็บ ตาย เหมือน………สัตว์

・

・

・

・

・

เลวร้าย ทำลาย มากกว่า…….สัตว์

ความคิด ทำลาย ยิ่งกว่า…….สัตว์

จิตใจ เลวร้าย ยิ่งกว่า…………สัตว์

เมื่อ”คิดลบ”…..จิตก็มักจะแปรปรวน

เมื่อ”คิดบวก”…จิตก็ดีตาม

・

・

・

ห้ามความคิดไม่ได้  ห้ามจิตก็ไม่ได้

・

・

・

ใช้ชีวิตกับความว่างเปล่า   น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด(มั้ง?)

เมื่อใดที่จิตใจถูกกระทบ
ไม่ว่าจะด้วยเหตุใด….สมองจะสั่งงานให้คิดไปในทางนั้น

ส่วนตัวเราเปรียบความคิดและจิตใจ เสมือน….น้ำมัน

น้ำมัน…หากราดลงบนที่ใดเมื่อจุดไฟก็จะลุกฮือขึ้นมาทันที

ขึ้นอยู่กับว่าราดบนที่ไหน

หากราดลงในอ่าง….อาณาบริเวณไม่กว้างมาก….ย่อมดับโดยเร็ว

หากราดลงในเขื่อน….ดับยากขึ้น

หากราดลงในมหาสมุทร….ไม่เพียงแค่ดับยากแต่จะส่งผลต่อสัตว์น้ำมากมาย

แผ่ไปโดยรอบ….เจ็บตัวกันหมด….ใช้เวลานานในการเยียวยา

หากใช้น้ำมันในทางที่ถูกที่ควร…กลับจะเป็นคุณประโยชน์

・

・

・

・

กลับมาสู่ในโลกของความเป็นจริง

เราเปรียบอาณาบริเวณเสมือน”สังคม”เปรียบน้ำมันเสมือน”ตัวเราเอง”

“สังคม” มักจะกำหนดอาณาบริเวณความคิดและจิตใจ

เมื่อเราอยู่ในสังคมไหน คนรอบข้างเราเป็นอย่างไร ความคิดและจิตใจมักจะคล้อยตาม

เมื่อใดสังคมเราเปลี่ยน เจอะเจอความคิดใหม่ๆ เจอคนที่คิดอีกแบบ

ความเปลี่ยนแปลงก็จะเกิดทั้งในทางที่ดีและเลว

ประสบการณ์ของความคิดจะพาจิตคิดไปอีกทาง

・

・

・

Step back ถอยหลังสักก้าว

หันหลังกลับไปมองความคิดหรือจิตที่ชักพาตัวเรา

ปล่อยใจให้……….ว่าง

มองคนรอบตัวเรา
พวกเขาเหล่านั้นชักพาเราไปในทิศทางไหน

ตัวตนของเราต้องการอะไรจากสังคมและคนรอบตัว

ตั้งมั่น….ในสิ่งที่คิด โดยไม่เอนเอียง

ตระหนัก….กับความคิดและจิต

แยกแยะ….สิ่งไหนดี สิ่งไหนชอบ

・

・

・

เราจะรู้ว่า”สังคม” และ “คนรอบตัวเรา” ให้อะไรเรากลับมา

・

・

・

เมื่อความคิดและจิตไม่เต็ม

ทั้งสองสิ่งนี้จะเปิดกว้างให้เรารับกับสิ่งต่างๆเข้ามา

โดยมีความเป็นกลาง โดยมีการแยกแยะ โดยมีการวิเคราะห์

เมื่อไมล์ในการบินของเราเยอะขึ้น ประสบการณ์ต่างๆที่ผ่าน

มักจะกำหนดทิศทางที่จะเดิน ความคิดที่สมควรพิเคราะห์

ทั้งนี้ทั้งนั้น
ขึ้นอยู่กับว่า…เราเอาตัวเองไปอยู่ในสังคมไหน

…เราเอาตัวเองไปอยู่กับคนประเภทไหน

เมื่อคิดได้….

・

・

・

・

・

・

・

The Older, The Wiser(แก่ขึ้น, ฉลาดขึ้น)

ช่วงแรกๆ3เดือนของความรักและการทำงานก็เหมือน….โปรโมชั่น

ผ่านไปครึ่งปี…บางคนก็รู้สึกดีกับที่ทำงานใหม่ กับ ความรักที่ก่อตัวขึ้น

บ้าง…………….ก็รู้สึกไม่เข้าที
ชักจะยังไงยังไงอยู่ เอ๊า ลองดูสักตั้ง!

ไปๆมาๆ ผ่านไป1ปีกับที่ทำงาน…รู้สึกอยู่ตัว
เห็นข้อดี-เสียของเพื่อนร่วมงานและคนรัก ส่วนไหนที่รับกันได้ก็รับกันไป
หัวข้อไหนที่ควรเลี่ยง ก็เลี่ยงมันซะ

เวลาผ่านไปรวดเร็ว…เข้าสู่ปีที่2-3 รู้สึกสบายตัว
เป็นตัวของตัวเองได้เต็มที่ รู้สไตล์การทำงานของแต่ละคน  ยอมรับได้ว่าใครเป็นยังไง

แต่…

กับความรักนี่สิ?ยังไง?

ความผูกพัน??

ความเชื่อใจ??

ความไว้ใจ??

คุยรู้เรื่อง?? หรือ ไม่ยอมคุยให้รู้เรื่องแต่ทีแรก??

อะไร?ที่ทำให้ความรักของคนสองคนเติบโตมาจนถึงป่านนี้??

อืมมมนั่นสินะ….

ไอ้ช่วงโปรโมชั่น  อย่าปฏิเสธเลยว่าไม่ใช่! หรือไม่จริ๊งงง!

ผ่านไปครึ่งปีไม่ใครก็ใครก็คงคิดเหมือนกับเรา

จวบจนหนึ่งปีหลายคนเริ่มหันกลับมามองตัวเองแล้วว่า

“อัตตา” หรือ“ตัวกรู”อยู่ส่วนไหนของอีกฝ่าย

…สรุป
กรู”รัก” หรือ “แค่ชอบ” ในรูปลักษณ์ภายนอกของอีกฝ่าย

…สรุป
กรู”รับได้” หรือ “ทำใจรับได้” กับตัวตนของอีกฝ่าย

…สรุป
กรูจะ”คบ” หรือ “ลองคบ” ไปอีกดี??

…สรุป “กรู”
จะทำยังไงกับตัว”กรู”ดี??

・

・

สำหรับตัวเรา…

ไอ้คำที่คนที่เค้าชอบบบบเหลือเกินนนนคำว่า…สเปค หน่ะ

ใคร?เป็นคนกำหนดไว้ไม่ทราบ?
ไอ้ที่เคยกะเกณฑ์เอาไว้หน่ะ เคยได้กับมันมั๊ย….ไม่เค้ยยยย

ง่ายๆหากจะเชื่อมเข้ากับเรื่องงานแล้ว ที่เคยพูดว่า ชั้นจบมาชั้นจะทำงานบริษัทใหญ่โต
มีสวัสดิการนู้นนี่ แต่แท้จริงแล้ว…เป็นไง?? ไม่บอกก็รู้(ฮา)

เหมือนกัน…กับความรัก…

สเปคที่เคยกำหนดไว้
เห็นเพื่อนๆมีผัว-มีเมีย ไม่เคยจะเห็นได้เหมือนที่เคยลั่นวาจาไว้ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาแตก

ผัว-เมียที่อยู่กินกันทุกวัน…บอกเป็นเสียงเดียวกันว่า
“เค้ารับตัวตนของกรูได้” หรือหากจะพูดเป็นภาษาสมัยพ่อขุนรามก็คือ
“มันรู้สันดานของกรู” “กรูไม่พูดมันก็เข้าใจว่ากรูต้องการอะไร”

・

・

・

・

ในความคิดของเราคำว่า
“สเปค” เป็นคำหรือสิ่งซึ่งตัวเราเองอุปโลกน์มันขึ้นมา คนเราจะรักกันมันไม่ใช่แค่
“ดูดี…สวย…นมใหญ่…ขาสวย…ปากอิ่มเอิบ”…หรืออะไรก็ตามที

สำหรับเรา…มันอยู่ที่ว่า
เรา(ทั้งสองคน)มองเห็นข้อดี-ข้อเสียของกันและกันมาก-น้อยแค่ไหน และ
ยอมรับมันได้มั๊ย   เท่านั้นเอง!!

・

・

・

ส่วนตัวเรา…เปรียบ”ข้อเสีย”ของอีกฝ่ายเป็นเหมือน”ก้อนกรวด”

ที่อยู่บนถนน

(ลองจินตนาการตามนะ)

มีถนนอยู่สายนึงที่ยาวสุดลูกหูลูกตา ร่มรื่นด้วยไม้ใหญ่ขนาบ สองข้างทางมีดอกไม้ปลูกอยู่ตามทาง(จะสีอะไรไปคิดกันเอาเอง)
…คุณเดินเท้าเปล่าอยู่บนถนนเส้นนั้น

…ตามทางมีก้อนกรวดโรยอยู่เป็นระยะๆ

…คุณจะเดินไปเหยียบมันมั๊ย??

……..เช่นเดียวกัน……..

กับข้อเสียของอีกฝ่าย
คือ ก้อนกรวดเหล่านั้น หากคุณมองข้ามมันไป

หากคุณไม่ไปเหยียบมัน……..คุณก็จะไม่เจ็บเท้า

หากคุณมองเห็นและข้ามมันไป…….คุณก็จะไม่โดนก้อนกรวดตำเท้าเอา

ถนนสายที่สวยงาม….ก็ยังจะสวยงามสำหรับคุณต่อไปตราบนานเท่านาน

………ในทางกลับกัน………

หากคุณมองเห็น
และคุณพยายามมองก้อนกรวดเหล่านั้นให้เป็นอิฐศิลาแลง
ใหญ่ขึ้นและใหญ่ขึ้นตามระยะที่คุณเดิน

….คุณก็จะมองว่า
คุณควรจะเปลี่ยนเส้นทางเดินไปเดินถนนสายอื่นที่มีก้อนกรวดที่เล็กกว่า
คุณพร้อมที่จะเสี่ยงกับถนนอีกสายนึง

・

・

・

ทั้งนี้ทั้งนั้น

・

・

・

หากคุณมองในแบบเดิม….แบบที่คุณเคยมอง…คุณก็จะเปลี่ยนเส้นทางไปเรื่อยๆ  เปลี่ยนไปเรื่อยๆ  จนกว่าคุณจะเหนื่อย

….เลิก….เดินในเส้นทางที่คุณ”เลือก”

และ

คุณก็จะหันกลับมามองเส้นทางที่คุณ”เลือก”ไป

….เมื่อนั้น….

คุณก็จะพบว่า เส้นทางแต่ละสายมันก็มีก้อนกรวดเช่นเดียวกัน

ขึ้นอยู่กับว่า…คุณจะมองก้อนกรวดเหล่านั้น
เล็กหรือใหญ่เพียงไร

…และ เมื่อนั้น…

ถนนที่คุณเคยเปลี่ยน เคยหลีกเลี่ยง เพียงเพราะ

“ความกลัว” ที่จะไปเหยียบซ้ำรอยเดิม

หรือ

“ฝังใจ” ว่ามันจะต้องเป็นเช่นนั้นมันจะตามหลอกหลอนคุณ

หรือ

“ไม่มั่นใจ”เพียงเพราะเพื่อนที่คอยชักจูงคุณให้ไปเดินทางอื่น
คอยกำกับทิศทางให้คุณเดิน มันก็จะกลับมาอีหรอบเดิม
คุณก็จะต้องมาตั้งต้นใหม่อีกครั้ง และอีกครั้ง และอีกครั้ง   ไปเรื่อยๆๆๆ

・

・

・

・

เฉกเช่น…ฝุ่นผงที่อยู่ในตา…

หากคุณไม่เขี่ยมันออกไป มันก็จะคงยังอยู่ที่เดิม
อาจแค่สลับทิศทางไปบ้าง

เมื่อคุณขยี้ตา ผงนั้นก็จะฝังเข้าไปลึกลงลึกลงทุกที

จนคุณหาทางที่จะเอาผงนั้นออก เมื่อนั้นคุณก็จะเจ็บและเข็ดหลาบ

・

แพทเทิร์นเดียวกับการทำงาน
หากคุณไม่พยายามหาจุดด้อยหรือเหตุที่ทำให้มันเกิดตั้งแต่ครั้งแรก ก็จะมีครั้งที่สอง
ครั้งที่สามตามมา

หากย้อนจากปัจจุบันไปสู่อดีต
ผลทั้งหลายทั้งปวงที่ตามมาต้นเหตุมันมักจะเกิดเพราะตัวคุณเองกับ…นายห่วยแตก…ระบบบ้าบออะไรไม่รู้…หรืออะไรก็แล้วแต่
ในเมื่อคุณทราบถึงปัญหาที่จะตามมา
แต่คุณไม่พยายามแก้มันตั้งแต่แรกที่เจอปัญหา
มันก็จะจบที่อีหรอบเดิมอยู่ร่ำไป

・

・

・

ไม่ว่าใครในแว๊บแรกของกมลความคิดก็มักจะคิดเข้าข้างตัวเองก่อน

・

・

・

ลองใช้เวลาสัก 10 นาทีต่อวัน
ในการไตร่ตรอง ใช้ความคิด เอาตัวเองออกมาจากตัว เสมือนมองตัวเองจากที่ที่นึง
ไม่เข้าข้างตัวเอง สิ่งไหนที่ทำดีอยู่แล้วก็จงทำต่อไป สิ่งไหนที่ทำแล้วรู้สึกไม่ดีกับการกระทำของตัวและส่งผลต่อผู้อื่น  หากวันรุ่งขึ้นสามารถกล่าวคำขอโทษได้—ก็จงทำ

หากทำไม่ได้ก็จงประพฤติตัวปฏิบัติตัวกับคนอื่นๆให้ดี—พยายามอย่าซ้ำรอยเดิม
เมื่อรู้ว่าผิดก็ขอโทษจากใจไม่เสแสร้ง

・

คำพูดว่า “ขอโทษ”จากใจจริงเพียงคำเดียว
สามารถเปลี่ยนอะไรๆหลายอย่างได้

・

・

・

เพราะคำว่า “ขอโทษ” เป็นจุดเริ่มของคำว่า “ขอบคุณ”

สุดคิดถึงสุดตรึงตรา                                สุดปรารถนาใจมาให้ข้าครอง

・

ไม่รักไม่หวงไม่ห่วง                                 ไม่ตวงรักข้าคนาถึง

ไม่หวนรักพาให้ตราตรึง                            ไม่คิดถึงแล้วใยข้าจึงควร

・

ดังคำรักจากชายเริ่มจากสุด                         และหยุดลงมาจนเหลือศูนย์

ต่างจากหญิงเริ่มจากไม่มีมูล                        เริ่มจากศูนย์ถึงร้อยค่อยพัฒนา

・

รักใช่ไก่กาฤาชาชัก                                  รักไม่รักฤารักแค่ลมผวน

รักไม่ใช่ไก่กาแลโซ่ตรวน                            รักไม่ควรรักไปเพียงวันวัน

・

รัก…ไม่ง่ายเพียงว่าแค่ลองคบ                       รัก…ควรลบเรื่องร้ายของอีกฝ่าย

รัก…ควรแน่วแน่ในรักไม่มลาย                       รัก…ผ่อนคลายไม่มลายจากกมล

・

เมื่อรักหมดหมดรักมักไม่คิด                          ไม่พินิจพินอบลักลอบหนี

คำหวานเยี่ยงทุกคราไม่พาที                         คำปลอบโยนทุกทีไม่มีเยือน

・

อันตัวข้าฤาใช่นางวันทอง                             ไม่ครอบครองสองสามให้เวียนเศียร

ทีละรักพึงใจรักแลรู้เรียน                              จนใจเปลี่ยนเป็นรักล้นพ้นใจ

・

ดังคำว่าอย่ารักรักจนหมด                             ยามน้ำลดรักร้างทุกอย่างหาย

เมื่อให้ร้อยไม่ได้ร้อยพลอยมลาย                     จำจนตายเจ็บช้ำระกำทรวง

・

คนทิ้งไม่ประวิงหารัก(ใหม่)                           คนถูกผลักทิ้งรักไม่แยแส

จะเป็นตายเยี่ยงไรย่อมไม่แล                         เหมือนหัวใจโดนแช่ด้วยความเย็น

・

ยามรัก รัก รัก ดั่งไฟร้อน                              ดั่งกอนฟอนติดไฟใคร่ใจข้า

ฟอนติดไฟไหนฤาจะคณา                             รักนำพาชีวิตแลชีวี

・

แม้นว่าวันนี้รักเรานั้นควรจบ                           ไม่ควรคบต่อไปไม่ภาษี

อ้างว่าไม่ต้องการ”ไม่ใช่”อยู่ในที                     ความรักที่เคยมีกลับขอคืน

・

ในที่สุด ณ.วันนั้นสองสาวกับหนึ่งหนุ่มเลยได้ข้อสรุปตรงที่ว่า
・
・
・
มันคือ “กฎแห่งแรงดึงดูด”
・
・
・
อืมมม…กฎแห่งแรงดึงดูดเหรอ???
เออออ…นึกๆไปอีกนัยนึงก็นึกถึงคำว่าSex Appealขึ้นมา
คนที่อยู่รอบตัวเราเห็นการแต่งตัวของเราอยู่ประจำอาจจะชินตา แต่
กับคนที่เพิ่งเคยเจอเราครั้งแรกอาจมองว่า…
“โหยยเจ๊…จะโชว์ให้ใครดูเร๊อะ?” และ/หรือ “มรึงจะแรงปายหนายยย หือออ?”เป็นต้น
เราก็ไม่ว่าหรอกเพราะคนเราต่างความคิดต่างมุมมองอ่ะนะ
ช่าย…ถูก…ที่ว่าคุณสามารถวิพากษ์วิจารณ์ผู้อื่นได้ แต่ขอเหอะกรุณา”อย่า”
ดูถูกรสนิยมของผู้อื่น แม้ว่าคุณจะเกลียดรสนิยมอันนั้นเข้าไส้เข้าพุงก็ตามที
เราขอด่าและประณามไอ้พวกที่ชอบว่าว่า”ก็เล่นแต่งตัวซะล่อตะเข้แบบนี้”อะไรประมาณนี้
ถามหน่อยเห๊อะ ถ้ากรูไม่แต่งตอนเป็นหนุ่มเป็นสาวตอนนี้จะให้ไปแต่งเมื่อไหร่กานนน
หรือจะเอาตอนลงโลงบอกลูกบอกหลานว่า…
เอาสายเดี่ยวสีแดงที่ยายเก็บไว้ในตู้มาใส่วันเผานะ งี้…ผ่องดิ…
ปริญญาที่ร่ำเรียนมาบดกับข้าวต้มกินซะนะ
・
・
・
・
กลับมาสู่กฎแห่งแรงดึงดูดต่อ ไอ้คำว่าSex Appealนั้นมันก็โยงเข้าเรื่องPhysical Needs
(ที่เราเขียนไว้ในSex partner ‘n Love partner)กันอยู่วันยังค่ำ
แหมๆๆๆ ถ้าพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์แล้วก็คงหนีไม่พ้นFirst Impressionใช่มะ?
รูปร่าง หน้าตา ส่วนสัด หรืออะไรก็แล้วแต่ย่อมเป็นสิ่งที่คนภายนอกมองมา
คนนี้น่ารักหว่ะ แมร่งอยากได้/นมหญ่ายชิบ…อยากเอาหน้าซุกฉิบ/โอ้ววว ซิกซ์แพก..น้ำลายสอ
…………………………….แล้วไง……………………………………..
ชัวร์อ่ะ ไม่ใครก็ใครก็ต้องชอบมองสิ่งสวยงาม
อยากเตะตูดคนที่บอกว่า คนเรามันต้องมองที่จิตใจ
แม่ม..ดิ คนเจอกันครั้งแรกใครมันจะไปเห็นสันดานที่อยู่ข้างในฟร่ะ  เถึยงหรอ ห๊า??
・
・
・
・
เคยได้ยินคำพูดนี้แม๊ะที่ว่า “คนเราตอนคบกันแรกๆมักจะค้นหาในสิ่งที่คล้ายๆกัน
แต่พอนานไปมักจะเสาะหาสิ่งที่แตกต่างกัน” คบกันแรกๆอะไรมันก็ดีไปโหม๊ด….
นู้นก็คล้ายกัน  นี่ก็เหมือนกัน จะกินอะไรก็ยังสั่งเหมือนกัน ว่าไปนั่น
พอนานวัน  ไรหว่า?ไอ้สิ่งที่เหมือนกันคล้ายกันตอนแรกกลับกลายเป็น
“หลักกิโลกะเสาไฟฟ้า” แก็ปมันห่างกันเหลือเกิน
・
・
・
สำหรับเรา  เรากลับคิดตรงกันข้าม
เรากลับมองในสิ่งที่ไม่เหมือนกัน จูนให้มันตรงกันแต่เป็นในแบบของตัวตนของทั้งสองฝ่ายนะ
“อย่าพยายามเปลี่ยนใครให้เหมือนเรา ขึ้นอยู่กับว่าเรารักในตัวตนของเค้าได้หรือไม่”
เท่านั้นเป็นพอ…..สันดานคนมันเปลี่ยนยากส์…..เชื่อเราสิ

นิยามของลัทธินี้ คือ การยืมความคิดหรือหยิบยืมสิ่งที่ผู้อื่นสร้าง,ประดิษฐ์ขึ้น
มาเป็นของตน โดยวิธีเสรีชนพึงควรซึ่งไม่มีกฎหมายข้อใดสามารถโต้แย้ง
・
・
・
■ในทางศาสนา
   ลัทธินี้เชื่อว่า การหลุดพ้นจากความทุกข์ของตนเกิดจาก”ปัญญาของผู้อื่น”
   ไม่ต้องตระหนักและไม่มีความสามารถในการแยกแยะว่าสิ่งใดควรหรือไม่

   นับถือ ความชอบของผู้อื่นคือความชอบของตน
   ศาสดาและสิ่งเคารพสูงสุด คือ อินเตอร์เน็ท

■ในทางจริยศาสตร์
   เห็นว่าคุณค่าทางศีลธรรม จรรยาธรรมหาไม่ได้/ไม่มี

■ในทางสังคมและการเมือง
   ลัทธินี้ถือว่า ความก้าวหน้าจะเกิดขึ้นได้โดยการ”ลอก”และปรับปรุงใหม่
  โดยใช้ภาษาสำนวนของตนเพิ่มเติมลงไป เกลาใหม่ให้เป็นในแบบตน
・
・
・
ทั้งนี้ทั้งนั้น ทั้งหลายทั้งปวงก็คือการ”ลอก”หรือ”คิดเองไม่เป็น”(ในภาษาของเรา)
・
・
・
วิธีการนี้นิยมอย่างมากในยุคการเสาะหาไร้พรหมแดน(อินเตอร์เน็ท)
พิมพ์หาคำนั้นคำนี้ปั๊บ กระเด้งขึ้นมาปุ๊บในกูเกิ้ล
และนิยมอย่างแพร่หลายในหมู่”นักคิดเองไม่เป็น” หยิบเอางานเขียนที่ไม่ได้จดสิทธิบัตร
ของหลากหลายคนมาปรุงแต่งปรับเป็น”งานเขียนของกรู”

ซึ่ง”งานเขียนของกรู”ที่ได้มานั้น ไม่ว่าจะเหตุผลใดหรือคำจำกัดความใดๆก็ไม่สามารถลบล้าง
กมลสันดานคิดเองไม่เป็นอันนี้ได้ 

ผู้เขียน”งานเขียนของกรู”ไม่ได้มีความสำเหนียกในกระโหลกเลย…ว่า…”ลอก”
ภูมิใจมากกกกกับ”งานเขียนของกรู” ไม่มีใครรู้เห็น ถึงจะเห็นก็เหอะ(แล้วไง??)
・
・
・
・
ความมักง่าย ไม่เคยทำให้ใครเจริญหรอกนะ….จำไว้….

(ขอบคุณแรงบันดาลใจจากหนังสือ”เรื่องเล่าหน้าเตาผิง”ของ”อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์”
แปลโดย ธ.จันเสน สำนักพิมพ์เชอร์ล็อก โฮล์มส์)